نتیجه رو دیدی.
حالا عددها رو ببین.

اول دقایق بازی رو نگاه کن.

بازیکنی که بیشتر توی زمین بوده، معمولاً فرصت بیشتری برای شوت زدن یا ساختن موقعیت داشته. پس تعداد کل، همه ماجرا رو نمی‌گه.

حالا زمان رو برابر حساب کن.

برای فهم روش حساب: ۶ موقعیت در ۳۶۰ دقیقه می‌شه ۱٫۵ موقعیت در هر ۹۰ دقیقه. ۴ موقعیت در ۱۸۰ دقیقه می‌شه ۲. این فقط یه مثال حسابیه؛ برای مقایسه بازیکن‌های واقعی باید کیفیت موقعیت‌ها رو هم ببینیم.

فقط با همین عدد تصمیم نگیر.

بازیکن کجا بازی کرده؟ حریفش کی بوده؟ تیمش جلو بوده یا عقب؟ این‌ها کمک می‌کنن بفهمیم چرا اون عدد به دست اومده.

یه بازیکن رو انتخاب کن.

یه تکه کوتاه از بازی رو دوباره ببین، ولی این بار فقط یه بازیکن دور از توپ رو دنبال کن. کجا می‌ره؟ کی سرعت می‌گیره؟ چقدر با بقیه فاصله داره؟

چند ثانیه قبلش رو هم ببین.

با حرکت این بازیکن، کدوم مدافع جابه‌جا می‌شه؟ جای چه کسی خالی می‌مونه؟ خیلی وقت‌ها دلیل باز شدن یه مسیر پاس، چند ثانیه قبل‌تر اتفاق افتاده.

چیزی که دیدی رو از حدست جدا کن.

اینکه مدافع به کناره رفته رو می‌بینیم. اما اینکه تیم عمداً اون رو کشونده تا مسیر پاس باز بشه، برداشت ماست. برای مطمئن‌تر شدن باید چند صحنه دیگه هم ببینیم.

از یه سؤال مشخص شروع کن.

مثلاً بپرس: «این تیم چطور از پرس حریف رد شد؟» بعد چند صحنه مرتبط پیدا کن. جواب دادن به این سؤال از توضیح دادن همه اتفاق‌های مسابقه راحت‌تره.

صحنه‌های مخالف رو هم ببین.

اگه همون حرکت یه جای دیگه جواب نداده، حذفش نکن. شاید دقیقاً همون صحنه نشون بده چه چیزی باعث موفقیت یا شکست حرکت شده.

هر تصویر رو برای یه نکته نگه دار.

تصویر رو با فلش و عدد شلوغ نکن. چیزهایی رو نگه دار که به توضیح کمک می‌کنن و زمان صحنه یا منبع آمار رو هم بنویس.

قبل از انتشار، یه بار دیگه بخون.

آیا برای حرفت دلیل آوردی؟ آمار دو طرف برای یک بازه‌ست؟ ممکنه توضیح دیگه‌ای هم وجود داشته باشه؟ این چند سؤال معمولاً ایرادهای متن رو روشن می‌کنن.